18nci Dünya Kupası İtalya'nın kannatimce haklı şampiyonluğu ile sona erdi. Haklı diyorum çünkü İtalya göze çok hoş gelmese de en azından istikrarlı yapısı ile bu turnuvadaki en iyi takımdı. Bu benim ciddi bir gözle seyrettiğim 6 ncı Dünya Kupası idi. Öncelikle Almanya teknik ve tesisler açısından bu turnuvaya iyi hazırlanmış. İyi bir ev sahipliği yaptılar. Ancak turnuvanın pazarlanması çabalarını doğrusu biraz zayıf buldum. Herhalde "Avrupa'da futbol nasıl olsa kendi kendini pazarlar" yaklaşımı ile hareket ettiler. Halbuki turnuvaya milli takımları katılan ve para harcama konusunda çok da cimri olmayan Japon, Koreli ve Araplara yönelik pazarlama çabalarının Almanya'daki Dünya Kupasını çok daha fazla renklendirebilirdi. Tabii ki bu işin ticari yönü. Yazımızın konusu ise oynanan futbol.
Bu Dünya Kupası bana daha öncekiler gibi tat vermedi. 1986'da Belçika, 1990'da Kamerun, 1994'de Romanya, İsveç ve Nijerya; 1998'de Hırvatistan; 2002'de Türkiye, G.Kore ve Senegal'i dünya futbolunda söz sahibi yapan organizasyon; bu turnuvada dünya futboluna kayda değer bir katkı sağlamadı. Sadece Avustralya'nın hafif göz alan oyunu akıllarda kaldı. Yine 1986'da Arjantin'in; 1990'da İtalya'nın; 1994'de Brezilya'nın; 1998'de Fransa'nın daha ilk maçlardan itibaren koyduğu ağırlığı 2002'de olduğu gibi bu turnuvada da göremedik. (1990'da İtalya güzel futboluna rağmen şampiyon olamamıştı.)
Öncelikle bu turnuvada savunmaların gücü ortaya çıktı. Özellikle son iki Dünya kupası gösterdi ki günümüz forvetleri fizik gücü yüksek ve olağanüstü disiplinli savunmalar arasında eriyip gidiyorlar. Fransa ve İtalya'nın oynadığı final tamamen savunmalarının bu özelliklerinin sonucudur. Böyle bir ortamda tek forvet anlayışının artık terk edilmesi şarttır. Düşünün 4 yerini ve disiplinini terk etmeyen savunmacı, bunların önünde orta saha bağlantısını sağlayan ve genellikle savunma yönü çok güçlü bir (hatta bazı milli takımlarda 2) ön libero ile boğuşan bir tek forvet. Ne kadar başarılı olabilir? Bu dünya kupasında özellikle grup maçları sonunda izleyenlerde futbolu ile heyecan yaratan takımlar İspanya, Arjantin ve Almanya idi. Bu üç takımında ortak özelliği ya çift forvet oynamaları ya da maç içerisinde çok çabuk çift forvete dönebilme yetenekleri idi. Elendikleri maçlara bakarsanız, bu özelliklerinden taviz verdiklerini de göreceksiniz. Bence bu dünya kupasından çıkartılacak en önemli sonuç hızla hücum futboluna dönüşün gerekliliğidir. Bu yapılmadığı takdirde maçlarda gol olmasını ve heyecanı çok özleriz.
İtalya gerçekten savunma disiplini ile diğer takımlara göre öne çıktı. Özellikle Nesta'nın tüm turnuva boyunca süren sakatlığına rağmen Cannavaro'nun performansı göz alıcı idi. Maç sonlarında fiziki olarak güçlü kalan İtalyanlar özellikle Almanya ve Avustralya maçlarında bunun meyvelerini aldılar. Cannavaro dışında bence bu turnuvaya Zidane damgasını vurdu. Fransa'yı finale kadar taşıyan Zizu finalde rakibine attığı kafa ile hem Fransa'yı kupadan etti hem de bizim gönlümüzdeki Zidane görüntüsünü karaladı. Ne olursa olsun bu hareketi yapmamalıydı. Umarım Güney Afrika'da daha renkli ve çekişmeli maçlar seyrederiz. İlerleyen günlerde bu sayfada Dünya Kupasının statüsü hakkında da bir şeyler yazmayı düşündüğümü söyleyerek bence bu dünya kupasının en iyi 11'ini sunmak istiyorum.
Kale: Buffon (İtalya)
Savunma: Cannavaro (İtalya), Miguel (Portekiz), Thuram (Fransa), Lahm (Almanya)
Orta Saha: Zidane (Fransa), Maniche (Portekiz), Pirlo (İtalya), Schweinsteiger (Almanya)
Forvet: Klose (Almanya), Torres (İspanya)
| 